چادر نشيني چندين ساله پيرمرد نابينا در كنار بافت مسكوني نجف آباد (عكس از رضا قليچ خاني)

عمو جبار در مورد سرنوشتش مي گويد: در اوايل شروع جنگ تحميلي همراه خانواده به يكي از اردوگاه هاي ويژه جنگ زدگان مراجعه و مالك خانه اي كوچك شديم كه اين خانه را هم چندين سال پيش به منظور تامين هزينه هاي درمان بيماري سرطان همسرم فروختم.
عمو جبار پس از فوت همسرش دچار مشكلات روحي زيادي مي شود آنطور كه مي گويد پس از خودكشي ناموفقي كه با خوردن سم داشته، بينايي اش را به صورت كامل از دست مي دهد.
او چهار پسر و يك دختر دارد كه همگي وضعيت مالي ضعيفي دارند و يكي از آنها هنوز نيز در جنوب كشور زندگي مي كند و به گفته اهالي محل در طول اين سالها سراغي از پدر پيرشان نگرفته اند.
البته در حال حاضر بخشي از هزينه هاي زندگي اين فرد را بهزيستي در قالب يك مستمري ماهيانه تامين مي كند ولي او هيچگاه تمايلي به استفاده از امكانات اين سازمان و زندگي در اماكن ويژه چنين افرادي نشان نداده است.
عمو جبار تا يكي دو ماه پيش زندگي چادر نشيني خود را در يك مغازه نيمه ساز ادامه ميداد ولي با درخواست مالك مغازه محل قبلي خود را تخليه و به ديوار هاي مخروبه يك ايوان باغ در سمت ديگر خيابان پناهنده شده است. افرادي كه در اين محله زندگي مي كنند با كمك هاي مادي و غذايي خود هر قدر كه توان داشته با شند عمو جبار را كمك مي كنند؛ تامين لباس و شستشوي لباس هاي كثيف، بردن به حمام، تامين گرماي مورد نياز داخل چادر، آب آشاميدني و شرب وديگر مايحتاج زندگي از جمله مواردي است كه توسط مردم محله براي عمو جبار تهيه مي شود.